Facebook
Terug naar home

Bas Koopmans

37.¹

.

“Waar zit ik nu eigenlijk in? Want ik heb je mailtjes niet helemaal goed gecheckt…” Zo begint mijn gesprek met Bas Koopmans, die overigens alles behalve een ongeïnteresseerd persoon is. Hij is druk, lekker bezig. Dertien jaar geleden had hij dit zeker niet kunnen zeggen. “Ik wist eigenlijk niet zo goed wat grafisch ontwerp was, ik wilde gewoon albumhoesjes maken. Ik had altijd het gevoel dat een kunstacademie een verheven doel was voor mensen die de wereld wilden verbeteren.”

Zijn studio bevindt zich in een grote zolder in Amsterdam West. Hij omringt zich met kleine eigen producties. “’Autonoom’ klinkt gelijk zo groot...” ‘Beeldgrapjes’ noemt hij ze zelf. Objecten die soms veel en soms weinig lading hebben. “Het zijn beelden die in mijn hoofd zitten. Die moeten er dan gewoon uit.”

Koopmans grijpt vaak terug naar zijn brede muzikale oriëntatie. “Als je goed naar mijn werk kijkt, zie je invloeden uit heel veel verschillende hoeken van de muziek: hiphop, punk, metal.” Doordat hij praat over de verschillende invloeden in zijn werk, komen we bij een groter thema terecht: de zoektocht naar eigenheid. “Het lastige is dat ontwerpers van nu veel sneller en directer worden beïnvloed door dingen waarvan ze eigenlijk niet meer weten waar ze vandaan komen. Ze komen niet zelf tot die invloeden.” Het lijkt alsof Koopmans zich afzet tegen een soort achteloosheid. “De zoektocht naar eigenheid, je eigen hoek zoeken en kijken wat het oplevert. Dat vind ik belangrijk. Ik ben altijd op zoek naar waar mijn eigen ding ligt. En wat is het dan wat ik maak? Daarin positioneer je jezelf constant ten opzichte van anderen.” Is eigenheid dan het belangrijkst? “Ja, maar tegelijkertijd vind ik dat heel moeilijk. Ik denk dat het voor mij vooral gaat om een zoektocht naar mijn eigen eigenheid.”

Als we het hebben over samenwerken haalt Koopmans een project aan waar hij nu mee bezig is. Samen met Habbekrats is hij uitgenodigd om een kunstwerk te maken voor een pand van Ymere, de projectontwikkelaar. Het is een pand waar allemaal conservatoriumstudenten in wonen. “Omdat de buitenkant zo abstract en saai is gaan we de binnenkant naar buiten brengen. Van een afgeragde kamer die diende als oefenruimte gaan we een opnameruimte maken. Buiten op de gevel plaatsen we een grote rode lamp met ‘Recording Now’ ernaast, die aan gaat als er opgenomen wordt. De opnames worden live gestreamed en mensen uit de buurt kunnen meteen intunen om te luisteren en kijken wat er gebeurt. Zo’n project wordt dan procesmatig veel groter dan alleen het maken van een kunstwerk. Ineens werk je samen met een interior designer, een webbouwer die de interactie programmeert en een ‘muziekdude’. Allemaal disciplines die elkaar nooit in een normaal bedrijf zouden ontmoeten.”

“Je moet je eigen wereld ook een beetje genereren. Er zit namelijk niemand op je te wachten. Maak je eigen generatie. Manifesteer jezelf. En pak daarin de vrijheid om je eigen stijl te zoeken.”

Koopmans is druk, hij moet verder, zegt hij. “Tot de volgende keer!” Ik ga op zoek.

Interview door Boris Acket.